Bağlanma teorisi, psikolog John Bowlby tarafından 1950’lerde geliştirilen bir psikolojik, evrimsel ve etolojik teoridir. Bu teori, çocukların ve yetişkinlerin yakın ilişkilerindeki davranışları açıklar.
Bağlanma teorisine göre, çocuklar ve yetişkinler, kendilerini güvende hissetmek ve stresle başa çıkmak için önemli bir kişiye (bir bağlanma figürüne) bağlanma ihtiyacı duyarlar. Çocuklar için bu genellikle ana baba veya bir bakıcıdır. Bu bağlanma figürü, çocuğa güvenli bir üs sağlar ve çocuğun dünyayı keşfetmesi için güvenli bir platform oluşturur.
Bowlby, çocukların farklı bağlanma stilleri geliştirebileceğini öne sürdü. Güvenli bağlanma stili, çocuğun bakıcıya güvenebileceği ve ona dönebileceği bir his verir. Kaygılı bağlanma stili, çocuğun bakıcının her zaman orada olmayacağı konusunda endişeli olduğu anlamına gelir. Kaçınan bağlanma stili, çocuğun bakıcıya güvenmekte zorlandığı anlamına gelir.
Bu bağlanma stilleri yetişkinliğe kadar devam eder ve yetişkin ilişkilerinde de rol oynar. Örneğin, güvenli bir şekilde bağlanan yetişkinler genellikle güvenilir ve karşılıklı tatmin edici ilişkiler kurarken, kaygılı veya kaçınan bağlanma stilleri olan yetişkinler genellikle ilişkilerde zorluk yaşarlar.
Bağlanma teorisi, çocuk gelişimi, ebeveynlik, romantik ilişkiler ve psikoterapi alanlarında birçok uygulamaya sahiptir.