Erken çocukluk otizmi, otizm spektrum bozukluğunun (OSB) bir türüdür ve genellikle 2 ila 3 yaşları arasında belirtiler gösteren bir nörogelişimsel bozukluktur. Otizm, sosyal etkileşim ve iletişim becerilerinde zorluklar, sınırlı ilgi ve tekrarlayıcı davranışlar ile karakterizedir.
Erken çocukluk otizminin belirtileri çocuktan çocuğa farklılık gösterebilir, ancak bazı yaygın belirtiler şunlardır:
1. Sosyal etkileşimde zorluklar: Göz teması kurmada zorluk, başkalarıyla ilişki kurmada zayıf beceriler, duygusal tepkilerin sınırlı veya farklı olması gibi sosyal etkileşim alanında sorunlar görülebilir.
2. İletişim zorlukları: Geç konuşma başlangıcı, dil gelişiminde gerilik, dilin anlaşılmasında zorluk, tekrarlayıcı dil kullanımı veya sınırlı kelime dağarcığı gibi iletişim becerilerinde sınırlamalar olabilir.
3. Sınırlı ve tekrarlayıcı davranışlar: Belirli nesnelere takıntılı ilgi, rutinlerin değişmesine karşı direnç, tekrarlayıcı hareketler veya davranışlar (örneğin, el çırpma, sallanma), belirli seslere veya dokunmalara aşırı duyarlılık gibi sınırlı ve tekrarlayıcı davranışlar gözlenebilir.
Erken çocukluk otizmi, multidisipliner bir yaklaşım gerektiren bir durumdur. Erken teşhis ve erken müdahale, çocuğun gelişimini desteklemek ve işlevselliğini artırmak için önemlidir. Tedavi genellikle özel eğitim, dil terapisi, davranışsal terapi ve destekleyici tedavileri içerir. Ailelere destek ve rehberlik sağlanması da önemlidir. Her çocuğun ihtiyaçları farklı olduğundan, bireysel bir tedavi planı oluşturulması uzmanlar tarafından yapılmalıdır.